Ruhumdaki Hasar İle İlgili Kompozisyon

Ruhumdaki Hasar

Giriş:
İnsanın kalbi bazen bir cam parçası gibi kırılgan olur. Dışarıdan sağlam görünse de içinde derin çatlaklar taşıyabilir. Hayatın verdiği acılar, kayıplar, ihanetler veya yalnızlık duygusu insanın ruhunda izler bırakır. Bu izler zamanla silinmez, sadece kabuk bağlar. Benim de ruhumda böyle kabuk tutmuş yaralar var; görünmez ama hep hissedilir.

Gelişme:
Bazen bir söz, bir bakış ya da bir suskunluk insanın içini yıkar. Herkes dışarıdan gülümsememi görür ama içimde sessiz bir fırtına kopar. Ruhumdaki hasar, yaşadıklarımın sessiz tanığıdır. Kırıldığımda susarım, çünkü kelimeler bazen o derin yaraları anlatmaya yetmez. Yine de hayat devam eder, günler akar gider. Fakat o hasar, zaman zaman kendini hatırlatır; bir şarkıda, bir kokuda, bir rüzgâr esintisinde yeniden canlanır.
Yine de bu hasar beni güçsüz kılmaz, aksine beni ben yapan şeydir. Çünkü her yara, insana olgunluk katar. Acı çekmeden iyiliğin, üzüntü yaşamadan mutluluğun değerini bilemezdim. Ruhumdaki hasar, bana sabrı, affetmeyi ve yeniden ayağa kalkmayı öğretti.

Sonuç:
Artık biliyorum ki ruhumdaki hasar bir eksiklik değil, bir hikâyedir. O hikâye, beni ben yapan, duygularımı derinleştiren bir izdir. Her insanın içinde onarılmayı bekleyen bir taraf vardır. Önemli olan o yaraları gizlemek değil, onlarla yaşamayı öğrenmektir. Çünkü ruhundaki hasarı kabullenen insan, artık en karanlık gecede bile ışığı görebilir.