Anne – Baba İle İlgili Şiir

Anne Yüreği

Anne yüreğiyle sarar her anımı,
Sözleriyle dindirir içimde gamımı.
Küçük bir gülüşü güneşim olur,
Düştüğüm yerden beni yine bulur.

Dualarıyla açılır sabahım,
Şefkatiyle büyür her bir adımım.
Ne kadar uzağa gitsem de bilirim:
Anne sevgisi, içimde güvenim.

Baba Omuzu

Baba omuz verir, rüzgârı keser,
Sustuğu yerde bile güçler eser.
Bir bakışı yeter “korkma” demeye,
Yol açar karanlık geceye.

Emekle yoğrulur her nasihati,
Sırtımı dayarım, bulurum rahat.
Yorulsam da yeniden doğrulurum:
Baba durursa, ben de dururum.

Anne Baba

Evimin sıcaklığı iki isimde,
Sevgiyle büyürüm onların izinde.
Biri şefkat olur, biri kuvvet,
Kalbime yerleşir sessiz bir servet.

Ne zaman düşsem kaldırır elleri,
Çoğalır içimde iyi dilekleri.
Birlikte olunca dünya yumuşar,
Yolum aydınlanır, içim sakinleşir.

İki Çınar

Anne bir çınardır gölgesi geniş,
Baba bir çınardır kökleri sağlam.
Biri umut olur, biri dayanak,
Hayatın yüküyle kalmazım yalnız.

Sofrada paylaşmak, dertte birleşmek,
En zor günlerde bile yine gülmek.
İki çınar durur yan yana,
Ben de güç bulurum her sabaha.

Gözümde büyürler geçtikçe zaman,
Kıymeti anlaşılır durdukça yan.
Sevgi denince aklıma düşer,
İki çınarın sesi içimde eser.

Kalbimin Evi

Anne kokusudur evin baharı,
Baba gölgesidir günün yorgunu.
Biri ninni gibi dinlendirir,
Biri yol gibi önümde uzanır.

Küçükken öğretir ilk doğruyu,
Büyürken korur içimdeki duyguyu.
Sözleri bazen sert bir rüzgâr,
Ama arkasında merhamet barınır.

Düşerim, kalkarım; hayat böyledir,
Onların sevgisi hep bendendir.
Bir “iyi misin” der, içim ferahlar,
Bir “yanındayım” der, korkum dağılır.

Ne kadar büyüsem, değişmez yerleri,
Kalbimde saklıdır en temiz izleri.
Biliyorum, nereye gidersem gideyim,
Kalbimin evi yine onlara döneyim.

Anne ve baba, bir insanın hayata tutunmasında en temel iki dayanağı temsil eder. Anne çoğu zaman şefkatin, koruyuculuğun, sabrın ve merhametin adı gibi hissedilir; çocuk için güvenli alan kurar, duyguları sakinleştirir, yarayı sarmayı bilir. Baba ise çoğu zaman güç, emek, sorumluluk ve yol göstericilikle anılır; sınır koymayı, korunmayı, kararlılığı ve ayakta kalmayı öğretir. Elbette her ailede roller aynı değildir; bazen anne daha “güç” tarafını, baba daha “şefkat” tarafını taşır ya da bu görevler paylaşılır. Önemli olan, çocuğun sevildiğini hissetmesi, değer gördüğünü bilmesi ve zorlandığında arkasında duracak iki güven duygusuna sahip olmasıdır.

Anne babanın varlığı; evde bir düzen, hayatta bir sığınak ve insanın kendine güvenmesini sağlayan bir temel gibi çalışır. Bu yüzden “anne baba” denince yalnızca iki kişi değil; sevgi, emek, fedakârlık, anlayış, sorumluluk ve güvenin birleştiği bir bütün akla gelir.