Kaybolan Kızın Hikayesi

KAYBOLAN KIZIN HİKAYESİ

Köylülerle eşleri kasabaya doğru gidiyordu. Kasabada eğlence vardı. Tüm köy yolları kapalıydı. İnsanlar kasabaya doğru yürümeye başlamıştı. 2 kardeş Emre ve Derya yolda güle oynaya gidiyorlardı. Annesi arkadan sesleniyordu, “Koşmayın, yavaş!” diye, onlar ise annelerini dikkate almıyorlardı.

Kasabaya vardıklarında gösteri başlamıştı. Emre ve Derya sandalyelere oturdular ve gösteriyi izlemeye başladılar. Gösteri o kadar mükemmeldi ki Emre ve Derya ağzı açık bir şekilde gösteriyi izliyorlardı. Gösteriden sonra Emre ve Derya dondurma yiyordu, o an Derya’nın dikkatini köpek çekti ve onun peşinden koşmaya başladı.

Derya’nın arkasından Emre de koşmaya başladı, ormana geldiğinde Derya yoktu, Derya’yı aradı fakat bulamadı, sonra annesinin yanına koşarak; “Anne anne, Derya yok!” diye bağırdı. Annesi telaşla etrafına bakındı ama kimseyi bulamadı ve polisi aradı ama Derya etrafta yoktu.

Polisler, ormanda bir ceset var, dedi. Anne ve Emre koştu ve cesedin yanına gittiler. Cesede bakan anne, ceset Derya’nın değil, dedi. Derya’nın ailesi, polisler, jandarmalar, itfaiye Derya’yı arıyordu ama Derya’dan iz yoktu. Annesi her gün ormana gidip Derya’yı arıyordu. Emre ve annesi onu bulamadıkça üzülüyordu, Emre merak ediyordu kardeşinin nerede olduğunu.

Emre umudunu yitirmeye başlamıştı. Annesi, Emre’ye o ölmedi hâlâ yaşıyor dedi. Ama Emre inanmıyordu taki o güne kadar. Emre’nin ofisine genç bir kız geldi. Sarı saçlı, uzun boylu bir kızdı. Emre buna tutulmuştu ama Emre kendi kendine, bu kız bana bakmaz, diyordu.

Aradan üç hafta geçti. Emre ile kız birbirlerini tanımaya başladı. Kıza Derya’nın başına gelenleri anlattı. Kız şaşırdı, “Benim de abim kayboldu,” dedi. Emre ve kız olayı tekrar araştırmaya başladılar. Ne bir ipucu ne bir tanık vardı. Emre ve kız aramaktan yoruldular ve sonunda pes ettiler.
Ertesi gün Emre ve kızın evine bir kutu geldi, Emre’ye gönderilen kutuda Derya’nın çocukluk fotoğrafı vardı. Kıza gönderilen kutuda ise abisinin fotoğrafları vardı. Ertesi gün birbirlerine kutulardan bahsettiler, ikisi de şaşkındı. Kim olabilir, diye gece yarısına kadar bilgi alınabilecek herkesle tek tek konuştular fakat hiçbiri bir şey bilmiyordu. Emre ve kız ayrıldılar.

Emre eve gelince bir telefon çaldı, açtı, telefondaki: “Kız kardeşini bulmak istiyorsan dediklerimizi yap!” dedi. Emre hiç düşünmeden, “Tamam,” dedi. Telefondaki kişi cezaevindeki bir mahkûmu çıkartmasını istiyordu Emre’den, Emre, “Yapamam,” dedi. Telefondaki adam, “Kardeşin için yapacaksın!” dedi. Annesinin zor durumlarda kendisini arayabileceğini sözü aklına geldi.

Emre, annesine durumu anlattı ve teklifi kabul etti. Ertesi gün mahkûmu çıkardılar. Adamı tarif ettiği yere götürdüler ve takas yaptılar. Derya ve Emre sarıldılar ve oradan uzaklaştılar.

Mehmet KÖSE