Yüksekliği fazla olmayan, yanları yatık yer biçimi.

Yüksekliği fazla olmayan, yanları yatık yer biçimi; çevresine göre daha yüksek olan ancak dağlara kıyasla nispeten alçak ve küçük yükseltilere tepe adı verilir. Dağlar, genellikle yüksekliği belirli bir sınırın üzerinde olan, dik ve sarp yamaçlara sahip büyük yer şekilleridir. Ancak tepeler, dağların aksine daha hafif yükselir, yanları daha yatık ve yuvarlak hatlara sahiptir.

Tepenin tanımını daha iyi anlayabilmek için yer şekillerinin özelliklerine bakmak gerekir. Dağlar yüksek ve genellikle sivri uçlu yapılarla karakterizedir. Yanları genellikle diktir ve etrafındaki alçak arazilere göre belirgin şekilde yükselir. Ancak tepe, hem yüksekliği dağa göre daha azdır hem de yamaçları genellikle daha yumuşak, yani yatıktır. Bu yatık yamaçlar, tepenin çevresiyle daha kademeli bir geçiş yapmasını sağlar. Yani, tepe doğrudan dik bir yükselti olarak değil, yavaş yavaş yükselen ve daha yuvarlak hatlara sahip bir biçimde yer alır.

Tepeler doğada çok yaygın şekilde görülür. Özellikle ovalarda ya da geniş düzlüklerde hafifçe yükselen toprak parçalarıdır. Ayrıca tepeler, insanların yerleşim yerleri olarak da tercih ettiği alanlar olabilir; çünkü dağlara göre ulaşımı daha kolaydır ve daha korunaklıdır. Örneğin, eski yerleşimlerde stratejik açıdan tepeler savunma için uygun alanlar olarak kullanılmıştır.

Yüksekliği fazla olmayan, yanları yatık yer şekli “tepe”dir. Tepeler, çevresindeki arazilere göre belirgin ama dağlardan çok daha alçak ve yumuşak yükseltiler olarak doğada yer alır. Bu nedenle tepeler, coğrafyada farklı ve kendine özgü yer şekilleri arasında önemli bir yere sahiptir.